DON’T KNOW MUCH ABOUT HISTORY?
Jazz en dans zijn samen groot geworden,van de zwierige ragtime-passen bij de eerste New Orleans-jazz via de bluespianisten die in de bordelen van Storyville het ‘slijpen’ begeleidden tot de swingorkesten voor de lindyhoppers, de bebop en de souljazzgroepen voor de jivers en de jazzfunkgroepen voor de boogiedansers. Maar ook nu in de jaren negentig gaan jazz en dans nog samen in de door hiphop beinvloede jazz.
In Afrika vormde de dans de kern van het godsdienstige en sociale leven. De Europese stijl week daar wat betreft techniek en betekenis nogal van af.
De dynamiek van de zwarte dans veranderde eerst de feestgewoonten van de Amerikanen en uiteindelijk die van alle mensen over de hele aardbol DIE JONG VAN HART ZIJN!
Voor de komst van de slavenhandelaren was de eeuwenoude Afrikaanse traditie, dat de godsdienst een centrale rol speelde in het leven,nog ongebroken. In die godsdienst stond de dans centraal. De bewegingen en hun betekenis verschilden van stam tot stam, maar overal werden via de dans sterke gevoelens uitgedrukt of contact met de geesten van de voorouders gezocht. Al deze rituelen leven in de moderne wereld voort in de ‘Haitiaanse voodoo’, de ‘shango-erediensten’ in Cuba en de van de Bantoes afgeleide Afro-Braziliaanse godsdiensten als de ‘candomble’. Door de slavenhandel vielen gezinnen uit elkaar, werden levens vernietigd en de eeuwenoude Africaanse cultuur vertrapt. Maar de stamdansen werden toch niet helemaal uitgeroeid, want zij waren eeuwenlang emotioneel en geestelijk van groot belang geweest en vormden een manier om in Amerika de herinnering aan Afrika in leven te houden. Het vuur bleek niet te doven.
De Afrikaanse en Europese dansen vermengden zich net zo onvermijdelijk als de Afrikaanse en Europese muziek. Uit Afrika kwam het schudden met de schouders en heupen en het glijdende zigzaggende voetenwerk; uit Europa de staande,statige, folkloristische stijl van ondermeer de Engelse klompendans en de Ierse horlepiep. De eerstvolgende workshop trachten we een originele Engelsman en Ier van respectievelijk 102 en 97 jaar te strikken om enkele uren te vullen met deze traditionele dansvormen. De dansen die zich uit de minstrel-shows ontwikkelden, werden- ondanks hun karikaturele en racistische karakter- uiteindelijk krachtige uitdrukkingen van het Afro-Amerikaanse bewustzijn waardoor de stijl van dansen in de hele wereld zou veranderen. De cakewalk- de cake was de eerste prijs voor de beste danser- was een nadrukkelijk geposeerde, naar achter hellende parade, mogelijk een spottende verwijzing naar het menuet. Het wezen van de Virginia was een glijdende dans die op schuifelende voetbewegingen was gebaseerd, waaruit de beroemde ‘soft-shoe shuffle’ uit de twintigste-eeuwse vaudeville- en broadway-shows ontstond. De meesrte sterren uit de minstrelshows waren blanke, als negers gesminkte entertainers, maar de zwarte artiest William Henry ‘Master Juba’ Lane stond al voor de Amerikaanse burgeroorlog als hoofdattractie op de affiches (‘juba’ verwees naar een Afrikaanse paardans, met handbewegingen die aan de latere Charleston deden denken). Het geluid vanhet voetenwek- een voorloper van de tapdans en een combinatie van de Europese klompendansen en reels en Afrikaanse percussieve accenten- werd vaak met dat van trommels vergeleken. De schrijver Charles Dickens zag een optreden van Lane en schreef er enthousiast over.
<Klik hier> Terug hoofd pagina
Heb je vragen of opmerkingen stuur dan gerust een emailje naar [email protected]